Posts filed under ‘პერსონა’

ვეტერინარობიდან ჰოლივუდამდე

სოფო პერტაია

ყევლაფერი ფიქრით იწყება, ფიქრს ოცნებამდე მივყავართ,მიზნის მისაღწევს გზებს გვაჩვენებს, ჩვენში ამბიციებს იწყვევს და გვეძლევა საშულაება ოცნება რეალობად ვაქციოთ. ამბობენ ბავშვობის ბავშვობის პირველი გაცნობიერებული ნატვრა აგვიხდებაო, თუ იშრომებ და შეეცდები მიზნის დასახვას მწვერველზე ახვალო, ეს ოცება ყველაზე ახლოსაა შენთან და შენს რეალობას გამოხატავსო, თუმცა რას აღარ ამბობენ . . . არის შემთხვევები, როდესაც ადამიანები მისთვის წარმოუდგენელ პროფესიას უკავშირებენ თავიანთ ცხოვრებას. შწორედ ასე იყო სმირნაში დაბადებული გოგონას ისტორია, რომელსაც ვეტერინარობა სურდა და ჰოლივუდის ვარსკვლავი გახდა.
ჯულია რობერტსი თვის პატარა ოთახში ცხოველებს ანსახიარებდა და გენიალური ფილმების მთავარი ოილს შემსრულებელი გახდა. დღეს უკვე, როგორც Best Actrees, Best Cast, Real Pretty women- სახელებით მოიხსენიებენ.

ღია ფერის კანი, ტალღოვანი წაბლისფერი თმები, თაფლისფერი თვალები და მაკიაჟით დაფარული სახე საზოგადოებისათვის ძალზედ ცნობილ სახეს წარმოადგენს.

მისი ცხოვრება მართლაც რომ საინტერესოა: ვეტერინარობიდან ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, იქიდან კი პირდაპირ ჰოლივუდში, კარიელის მწვერვალიდან კი დღეს უკვე ოჯახში.

ხშირად ცხოვრება ისე გადის, რომ შესაძლოა ვერ ავიხდინოთ ოცნება, თუმცა ერთმა პოლონელმა მეცნიერმა თქვა : რომ აიხდინო შენი ოცნება, ჯერ უნდა იოცნებო და ითამაშო სმყაროში შენი მომავალი როლი, შემდეგ კი აღმოაჩენ სამყაროს ცვლილებას და მიზანს აუცილებლად მიაღწევო.

ვიოცნებოთ დღეს, რომ მივაღწიოთ წარმატებას ხვალ და დავიმკვიდროთ ადგილი ჩვენთვის სასურველ სამყაროში.

იანვარი 12, 2010 at 1:43 PM დატოვე კომენტარი

მადამ . . . მოდა

NINO AXALADZE

“If you’re born without wings, do everything you can to grow some”
 
            გაბრიელ ბონერ შანელი… ქალაქ მულენის ახალგაზრდა, არაფრით გამორჩეული ვოკალის მქონე მომღერალი… ეს სახელი ბევრისთვის, შესაძლოა, არაფრისმთქმელი იყოს. თუმცა, ეს ის ქალბატონია, რომელიც მხიარულ სიმღერა “კო კო რი კო”-ს მღეროდა კაბარეში და ზედმეტსახელად კოკო შეარქვეს. მეოცე საუკუნეში კი სამი ათწლეულის მანძილზე იგი მოდის სამყაროს მართავდა და ჟურნალ “TIME”- ის მიხედვით, საუკუნის 100 ყველაზე გავლენიან ადამიანთა სიაში შევიდა.
 
           გაბრიელ “კოკო” შანელი 1883 წელს საფრანგეთში, ქალაქ სომურში, გლეხების ოჯახში დაიბადა. მას 5 დედმამიშვილი ჰყავდა. კოკო 12 წლის იყო, როდესაც დედა გარდაეცვალა, მამამ კი ოჯახი დატოვა სამუშაოს მოსაძებნად. სწორედ ამის გამო გოგონამ შვიდი წელი ობოლთა თავშესაფარში გაატარა, სადაც მან მკერავის ხელობა ისწავლა. 18 წლის კოკო თავშესაფრიდან წამოვიდა მტკიცე გადაწყვეტილებით, რომ პატარა ქალაქ მულენში კაბარეს მომღერალი გამხდარიყო. შემართების მიუხედავად, მისი სასცენო კარიერა არ შედგა, თუმცა ამ დროს იგი შეხვდა ეტიენ ბალსანს. ის გამორჩეული, ყველასგან განსხვავებული მამაკაცი იყო… და ამასთანავე, გამორჩეულად მდიდარიც-მისი ოჯახი ქსოვილის დიდ ქარხანას ფლობდა. ბალსანთან შანელი ფუფუნებაში ცხოვრობდა. სწორედ ამ პერიოდში დაიწყო მან სხვადასხვა დიზაინის ქუდების შექმნა და ეს ინტერესი თანდათან გაუღრმავდა.
 
             

თავად წყვილის ურთიერთობა არ აღმოჩნდა ხანგრძლივი-კოკომ თავად მიატოვა ეტიენი და პარიზში გაემგზავრა. აქ მან აიხდინა ოცნება და გახსნა პირველი ბუტიკი, რომელშიც მოდური ქურთუკები და საწვიმარები იყიდებოდა. ომის წინა პერიოდში ახალგაზრდა დიზაინერი შეხვდა ეტიენ ბალსანის ყოფილ მეგობარს, არტურ კეიპელს. სულ მალე კოკო უკვე შეყვარებული იყო ამ ადამიანზე. მათ ათი წელი გაატარეს ერთად და მადამ შანელის ბიოგრაფების გადმოცემით, კეიპელი ერთადერთი მამაკაცი იყო, რომელიც კოკოს უყვარდა ცხოვრების მანძილზე.
                   
              

მისივე ფინანსური მხარდაwერით გაიხსნა შანელის მეორე მაღაზია. ამ დროისთვის მისი სახელი უკვე იმდენად ცნობილი იყო, რომ მის ქუდებს სახელგანთქმული მსახიობი ქალბატონები ატარებდნენ. შანელის მესამე ბუტიკში წარმოდგენილი იყო ქალის სპორტული სამოსი. ის 1913 წელს, ქალაქ დუვილში გაიხსნა.
               მოგვიანებით, როდესაც შანელის სახელი უკვე ცნობილი იყო არისტოკრატიულ წრეებში, დიზაინერმა გულისამაჩუყებელი ამბავი შეთხზა თავისი ბავშვობის შესახებ. ის ამტკიცებდა, რომ დედის გარდაცვალების შემდეგ, მამა გასამდიდრებლად ამერიკაში გაემგზავრა, შვილი კი გულცივ შინაბერა დეიდებს დაუტოვა გასაზრდელად. მადამ კოკო, ასევე, ცდილობდა ყველასთვის დაეჯერებინა, რომ დაიბადა არა 1883, არამედ 1893 წელს და დედა, შესაბამისად, 12 წლის ასაკში კი არა, 2 წლისას გარდაეცვალა.                 1925 წელს კოკო შანელის მუზა კემბრიჯის მარკიზის ქალიშვილი, ვერა ლომბარდი გახდა და მასზე წიგნიც დაწერა. ლომბარდიმ ერთგვარი ხიდის როლი შეასრულა კოკოსა და იმდროინდელ ნაღებ საზოგადოებას შორის. მანვე გააცნო შანელს თავისი ბიძა, ვესტმინსტერის ჰერცოგი, რომელმაც ხელიც კი სთხოვა მას, მაგრამ უარი მიიღო. ქალბატონმა შანელმა ამაყად განაცხადა: “There have been several Duchesses of Westminster. There is only one Chanel”.
                1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში, შანელმა დახურა თავისი მაღაზიები, რადგან თვლიდა, რომ ასეთ ვითარებაში მოდის დრო არ იყო..პარიზში თავისი ვიზიტებისას იგი სასტუმრო Ritz-ში ცხოვრობდა. ამ პერიოდში მას აკრიტიკებდნენ გერმანელ ჯაშუშთან სასიყვარულო ურთიერთობის გამო.
                1943 წელს, ოთხწლიანი განშორების შემდეგ, იგი ერთობლივი მუშაობის განსაახლებლად, დაუკავშირდა ვერა ლომბარდის, რომელიც იმ დროს რომში ცხოვრობდა. თუმცა ეს მხოლოდ სატყუარა იყო და ნაცისტური გეგმის ნაწილს წარმოადგენდა, რომლის საბოლოო მიზანი ლომბარდის ნათესავთან, სერ უინსტონ ჩერჩილთან საიდუმლო კავშირის დამყარება იყო. ლომბარდიმ უარი განაცხადა შეხვედრაზე. მალე ის დაიჭირეს, როგორც ბრიტანეთის ჯაშუში, მოგვიანებით თავად კოკო შანელიც დააკავეს, როგორც თანამზრახველი, თუმცა ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის ჩარევის შედეგად, სასამართლო პროცესი აღარ შედგა.
               1945 წელს უკვე ცნობილი დიზაინერი შვეიცარიაში გაემგზავრა და პარიზში მხოლოდ 1954-ში დაბრუნდა. მისმა ახალმა კოლექციამ, კოკოს ნაცისტებთან ურთიერთობის გამო, პარიზელებზე დიდი შთაბეჭდილება ვერ მოახდინა, თუმცა ბრიტანელები და ამერიკელები მას აღფრთოვანებით შეხვდნენ.
              1969 წელს ბროდვეის თეატრში ქეთრინ ჰეფბერნმა შეასრულა ქალბატონი შანელის როლი მიუზიკლში “კოკო”. სპექტაკლი იმდენად წარმატებული აღმოჩნდა, რომ მარკ ჰელინჯერის თეატრში 329-ჯერ ითამაშეს.                2008 წელს ეკრანებზე გამოჩნდა ამერიკული ფილმი კოკო შანელზე. 70 წლის დიზაინერის როლს შირლი მაკლაინი თამაშობდა. ფილმში წარმოდგენილი იყო მადამ შანელის სასიყვარულო ურთიერთობებით გადატვირთული ცხოვრება, ნაცისტებთან და სამეფო ოჯახთან კავშირის ფაქტები კი სცენარში არ მოხვდა.
             2009 წელს ოდრი ტატუმ ითამაშა ახალგაზრდა შანელი. სათაურის შესაბამისად, მასში აღწერილია Coco avant Chanel  – ანუ კოკო, სანამ შანელი გახდებოდა.
 
           

                   ამ ქალბტონის ცხოვრებაში ბევრი რომანი იყო, თუმცა, არცერთი მათგანი არ დასრულებულა ოჯახური იდილიით. მისთვის ძვირფასი მამაკაცები შანელისთვის ერთგვარ მუზას წარმოადგენდნენ. მაგალითად, მის ცხოვრებაში დიდი თავადი დიმიტრი პავლოვიჩის გამოჩენას მოჰყვა სახელგანთქმული სუნამო შანელ #5—ის შექმნა;              ვესტმინსტერის ჰერცოგმა, ჰიუგო რიჩარდ არტურმა, მას ტრადიციული ინგლისური ნაჭრის, ტვიდის კოლექციის იდეა მიაწოდა; 1926 წელს კი კოკომ მოდის სამყაროს აჩუქა თავისი ცნობილი “პატარა შავი კაბა”. ამ პერიოდში მისი მორიგი სიმპათია სერგეი დიაგილევი იყო. შანელი მის სპექტაკლებზე ხშირად დადიოდა და ერთხელ მან აღმოაჩინა, რომ გადაიღალა თეატრში შეკრებილი საზოგადოების ჭრელი სამოსის ყურებით და საღამოს, სახლში მისულმა, “პატარა შავი კაბა” შექმნა.              ქალბტონი, რომელიც სამი ათწლეულის მანძილზე მოდის სამყაროს მართავდა და ყველა მამაკაცისათვის სასურველი გულისსწორი იყო, სიმარტოვეში, გულის შეტევით გარდაიცვალა, 1971 წელს, 88 წლის ასაკში. იგი შვეიცარიაში დაკრძალეს.
             გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე მადამ კოკო შანელმა თქვა: “ყოველთვის ჩემს ვნებებზე ძლიერი ვიყავი, თუმცა, ვეჭვობ, ყველასათვის ცნობილი შანელი გავმხდარიყავი მამაკაცების დახმარების გარეშე”.
 

“I do not like when people speak of the Chanel fashion. Chanel is, above all, a style. Fashion passes, style remains.”

იანვარი 7, 2010 at 4:39 PM 21 comments

ქართული ბალეტის დიდოსტატი

ცეკვის დიდოსტატი, ვახტანგ ჭაბუკიანი, ერთ უბრალო, ღარიბ ოჯახში დაიბადა. მამა-მიხეილ ჭაბუკიანი, დურგალი გახლდათ. დედა- ელენე ლიახი მკერავად მუშაობდა. ვახტანგ ჭაბუკიანი 9-სულიან ოჯახში რიგით მე-6 შვილი იყო. ისინი ფიქრის გორაზე, ოროთახიან ბინაში ცხოვრობდნენ. შემდეგ მათი სახლი საჯარო ვაჭრობით გაიყიდა, რადგან მიხელს ბევრი ვალი დაუგროვდა. ამიტომაც მან ცოლ-შვილთან ერთად ანანურის ქუჩაზე ერთოთახიან ბინას შეაფარა თავი. ვახტანგი მეტად ცელქი და მოუსვენარი ბავშვი იყო. ერთხელ ზედა სართულიდან ჩამოვარდა, რის გამოც ის 3 თვის განმავლობაში სარეცელს იყო მიჯაჭვული და სიკვდილს ებრძოდა. მკურნალობის შედეგად, ფეხზე წამოდგა. ვახტანგი ვერის დაწყებითი სკოლის მოსწავლე და ამავე დროს შევალიეს სახელოსნოს შეგირდი გახლათ. გამოცდილმა პედაგოგმა, შევალიემ, შეამჩნია, რომ ვახტანგი როგორც კი დროს მოიხელთებდა, მაშინვე ცეკვას იწყებდა. შევალიე მიხვდა, რომ ბიჭუნა ცეკვისთვის იყო დაბადებული. დახმარება გადაწყვიტა და ვახტანგ ჭაბუკიანი თბილისში ერთადერთი კერძო ქორეოგრაფიული სტუდიის ხელმძღვანელ მარიამ პერინისთან მიიყვანა. სტუდიაში მისვლისთანავე ვახტანგს უსიამოვნება შეემთხვა. გოგონებმა უარი განაცხადეს ტანდაბალ კავალერთან ცეკვაზე. ამიტომაც იყო, რომ ის გასამაღლებლად მთელი წელი ძელთან ვარჯიშობდა. ამის შემდეგ ჭაბუკიანების ოჯახი სასულიერო სემინარიის პირდაპირ, უპატრონოდ მიტოვებულ ქოხში შეასახლეს. ერთ დღეს შევალიეს შეგირდებმა კონცერტი გამართეს. ვახტანგმა მაყურებლებისა და პედაგოგის დიდი მოწონება დაიმსახურა. თეატრის მოტრფიალე მოცეკვავეს განსაკუთრებით იზიდავდა ოპერა, თუმცა იქ შეღწევა მისთვის დიდი პრობლემა იყო, რადგან 16 წლამდე ბავშვებს არ უშვებდნენ, არც ბილეთის საყიდელი ფული ჰკონდა. იგი იმ ბავშვებთან ერთად იპარებოდა თეატრში, რომლებიც ზაქარია ფალიაშვილის “აბესალომ და ეთერში” მონაწილეობდნენ. შევალიეს სახელოსნოში დადგმული ცეკვების წარმატებამ ვახტანგი გაახალისა და უფრო თამამი გეგმები დაუსახა. მან პერინის სტუდიელებისგან მოცეკვავეთა ჯგუფი შეადგინა და დაიწყო მზადება. ისეთი საბალეტო ნომრები დადგა, რომლებიც სცენაზე არ ჰქონდა ნანახი.

იოსებ გრიშაშვილი ვახტანგის შესახებ თავის რეცენზიაში წერს: “სტუდიაში სწავლობს ახალგაზრდა ვახტანგ ჭაბუკიანი, რომელიც დიდ იმედებს იძლევა. საჭიროა, ყურადღება მიექცეს მას, რადგან ქართულ ოპერასთან ერთად ქართული ბალეტის შექმნისთვის ჭავუკიანი ერთი პირველთაგანია”. მალე ვახტანგი ოპერის თეატრში სტაჟიორად ჩაირიცხა. ახლა მის ოცნებად ლენინგრადი იქცა, სადაც მას ცოდნის გაღრმავება სურდა. გასამგზავრებელი ფულის საშოვნელად რესტორანში დაიწყო ცეკვა. ლენინგრადის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელს პალტოს გარეშე, მოკლეშარვლიანი, სიცივისგან აცახცახებული მიადგა და სასწავლებელში მიღება ითხოვა. პედაგოგები მოიხიბლნენ მისი ნიჭით და ჩარიცხეს. ამ პერიოდში ის საერთო საცხოვრებელში ცხოვრობდა. ლენინგრადის თეატრში ვახტანგმა კარმენი დადგა, სადაც სახასიათო როლი თავად შეასრულა, მინკუსის “დონკიხოტშიც” ბაზილიის პარტია დაეკისრა. სამშობლოში დაბრუნებული ვახტანგი ბალეტის თეატრის ქორეოგრაფიული ნაწილის გამგედ დაინიშნა. 1939 წელს ვახტანგ ჭაბუკიანი შრომის წითელი დროშის ორდენით დააჯილდოვეს და დამსახურებული არტისტის წოდებაც მიანიჭეს. სამამულო ომის დროს საბჭოთა მთავრობამ თვალსაჩინო მოღვაწეთა ევაკუაციას მიჰყო ხელი. ვახტანგი სამშობლოში დაბრუნდა. მისი წყალობით ქართულმა ბალეტმა ძლიერ იცვალა სახე. საზოგადოება აღტაცებული იყო და ყველას უკვირდა, 3 თვის განმავლობაში როგორ გარდაქმნა ბალეტმაისტერმა მთელი დასი. დაიდგა “ოტელო”, რომელმაც ცეკვის დიდოსტატი წარმატების მწვერვალზე აიყვანა. ყველას ერთი სურვილი ამოძრავებდა, მოეხერხებინა და დასწრებოდა ამ სპექტაკლს. “ოტელო” საზღვარგარეთაც სრული ანშლაგით მიმდინარეობდა. 1958 წელს ვახტანგ ჭაბუკიანი სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად აირჩიეს. 1972 წლიდან ვახტანგს ოპერაში აღარ უმუშავია. 1992 წლის 6 აპრილს ცეკვის დიდოსტატი მარადისობაში გადასახლდა, ამქვეყნად კი წარუშლელი სახელი დატოვა.

ქეთი ასათიანი

იანვარი 3, 2010 at 4:40 PM 9 comments


კატეგორიები

Flickr Photos